اسرائیل بهتر است یهودیان را از ایرلند تخلیه کند

تئودور هرتسل، روزنامه‌نگار اتریشی-مجارستانی، با این باور بزرگ شد که یهودیان می‌توانند و باید در جامعه اروپا جذب شوند، اما ماجرای دریفوس در فرانسه او را به این نتیجه رساند که یهودستیزی چنین چیزی را ناممکن می‌کند. او در سال ۱۸۹۶ کتاب «دولت یهود» (Der Judenstaat) را منتشر کرد و در آن استدلال کرد که تنها یک میهن یهودی می‌تواند «مسئله یهود» را حل‌وفصل کند. هرتسل دولت یهودی را جایی می‌دید که یهودیان بتوانند از آزار و تعقیب به آن پناه ببرند و هم از کرامت برخوردار شوند و هم از هویتی ملی. در سال ۱۸۹۷ هرتسل ریاست نخستین کنگره صهیونیستی را بر عهده گرفت و سپس سازمان جهانی صهیونیستی را بنیان گذاشت. امروز از او به عنوان پدر بنیان‌گذار صهیونیسم یاد می‌شود.

هرتسل در سال ۱۹۰۴ درگذشت، دهه‌ها پیش از آنکه رؤیایش تحقق پیدا کند، اما اسرائیل همان کارکردی را که او در سر می‌پروراند محقق کرد. وقتی کشورهای عربی یهودیان خود را به‌صورت دسته‌جمعی اخراج کردند، اسرائیل به آنان پناه داد. همین اتفاق هنگام فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی نیز رخ داد، زمانی که یهودیان از روسیه، اوکراین، بلاروس، قزاقستان، ازبکستان و دیگر جمهوری‌های سابق شوروی به اسرائیل سرازیر شدند.

اسرائیل منفعلانه در انتظار رسیدن یهودیانِ در تنگنا نمی‌ماند. این کشور در سال‌های آغازین تاریخ خود نشان داد هم آمادگی دارد و هم توانایی نجات آنان را. در سال‌های ۱۹۴۹–۵۰، دولت تازه‌تأسیس عملیات «فرش پرنده» (Magic Carpet) را برای نجات یهودیان یمن آغاز کرد و ۴۹ هزار یهودی یمنی را به اسرائیل منتقل کرد. زمانی که هنری کیسینجر، وزیر امور خارجه آمریکا، توافق‌نامه الجزایر را میانجی‌گری کرد که به متحدان کرد عراقی خیانت کرد، موساد به نجات یهودیان کرد کمک کرد. در سال‌های ۱۹۸۴–۸۵، اسرائیل عملیات موسی را آغاز کرد. موساد، سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا و نیروهای امنیتی سودان با یکدیگر همکاری کردند تا ۸ هزار یهودی اتیوپیایی را که زیر حاکمیت دِرگ، رژیم کمونیستی اتیوپی، با تبعیض فزاینده مواجه بودند، تخلیه کنند. در سال ۱۹۹۱، هم‌زمان با فروپاشی دِرگ و نزدیک شدن نیروهای شورشی به پایتخت اتیوپی، اسرائیل عملیات سلیمان را به اجرا گذاشت، مأموریتی خطرناک اما مؤثر برای انتقال هوایی بیش از ۱۴ هزار یهودی اتیوپیایی باقی‌مانده از آدیس‌آبابا. در سال ۲۰۲۱، یک کشور عربی به اسرائیل کمک کرد تا بسیاری از ۱۰۰ یهودی یمنیِ باقی‌مانده را که دهه‌ها پیش جا مانده بودند تخلیه کند، و بسیاری از آنان بعدتر در قاهره ساکن شدند.

اکنون که یهودستیزی بار دیگر اروپا را فرا گرفته است، به‌ویژه در ایرلند، اسپانیا و نروژ، شاید اسرائیل باید به فکر تدارک عملیات نجات دیگری باشد. همان‌طور که اسرائیل در عملیات‌های نجات قرن بیستم خود نمی‌توانست روی یمن، عراق و اتیوپی حساب کند، این بار هم ممکن است مانند عملیات موسی به دنبال کمک آمریکا برود.

اینکه ایرلند امروز خطرناک‌ترین کشور اروپا برای یهودیان است نباید مایه شگفتی باشد. در دوران جنگ سرد، ارتش جمهوری‌خواه ایرلند با طیف گسترده‌ای از گروه‌های تروریستی ضداسرائیلی آموزش می‌دید. از زمان ریاست‌جمهوری مری رابینسون به این سو، ایرلند یهودستیزی را مشروعیت بخشیده است، اگر نگوییم از نظر تاکتیکی آن را پذیرفته است. در یک سال گذشته، یهودستیزی به سطوحی بی‌سابقه رسیده و ۲۲۰۰ یهودی این کشور را در معرض خطر فوری قرار داده است.

به گفته شورای نمایندگی یهودیان ایرلند (Jewish Representation Council of Ireland)، تنها در نیمه دوم سال ۲۰۲۵، ۱۴۳ رویداد ثبت شده است که از توهین کلامی و تخریب اموال تا تهدید، طرد و ضرب‌وشتم را در بر می‌گیرد. دولت ایرلند اهمیتی نمی‌دهد. هیچ سازوکاری برای ثبت رویدادهای یهودستیزانه ندارد. بر تن داشتن ستاره یهودی به دعوتی برای حمله بدل شده است. تاکسی‌ها و کسب‌وکارهای ایرلندی، بی‌هیچ پیامدی، از ارائه خدمات به یهودیان یا اسرائیلی‌ها خودداری می‌کنند. نزدیک آردی (Ardee)، روی جاده صلیب شکسته و یک ستاره یهودی با برچسب «موش» نقاشی شده بود. یک روزنامه محلی گزارش داد که این یازدهمین رویداد از این دست بوده است. خاخام اعظم ایرلند پیش‌تر از دیوارنوشته‌های «یهودیان را بکشید» و «صهیونیست‌ها از ایرلند بیرون» خبر داده بود. خرابکاران هم موزه یهودی و هم کنیسه بلفاست را هدف گرفته‌اند.

یهودستیزی به جریان اصلی سیاست راه یافته است. پونام رانه (Punam Rane)، عضو شورای شهر از حزب فاین گل، به شورای شهر دوبلین گفت «تمام اقتصاد آمریکا زیر سلطه یهودیان است، زیر سلطه اسرائیل.» فیلیپ ساتکلیف (Philip Sutcliffe)، عضو شورای دوبلین و ورزشکار سابق المپیک ایرلند، ویدئویی با تصاویر هیتلر منتشر کرد و خواستار یک «راه‌حل نهایی واقعی» علیه یهودیان «شیطانی» شد. او بعدتر عذرخواهی‌ای کرد که عذرخواهی نبود و گفت «احتمالاً چیزی را به اشتراک گذاشتم که نباید می‌گذاشتم.» جانی گیرکه (Johnny Guirke)، نماینده پارلمان از شین فین، درباره اسرائیلی‌ها گفت: «آن‌ها نازی‌های دنیای مدرن‌اند، یک رژیم صهیونیستی منزجرکننده از موجودات برتری‌طلب که هر موضع‌گیری علیه خود را یهودستیزانه می‌خوانند... بیشتر مردم جهان به‌سادگی از این قربانی‌نمایی به ستوه آمده‌اند.» در همان مناظره، کُلم برک از حزب فاین گل غزه را با گتوی ورشو مقایسه کرد.

پس از آنکه بار «سلتیک مارین» (Celtic Marine Bar) بنری آویخت و اعلام کرد ورود «همه صهیونیست‌ها» ممنوع است، کسب‌وکارش رونق گرفت. بارهای دیگر هم همین مسیر را رفتند.

مایکل دی. هیگینز، رئیس‌جمهور، هشدارهای سفیر اسرائیل درباره یهودستیزی را «یک تمرین روابط عمومی» خواند و گفت «هیچ شواهدی وجود ندارد» که یهودیان در خطر باشند. کاترین کانولی، جانشین او و رئیس‌جمهور کنونی ایرلند، حماس را «بخشی از تار و پود مردم فلسطین» نامیده است. او نه به کشتار دیگر فلسطینیان به دست حماس پرداخت و نه به برنامه نسل‌کشانه‌ای که حماس در منشور خود و بیانیه‌های بعدی‌اش ترسیم کرده است. تیشخ [نخست‌وزیر] میهال مارتین نیز منکر آن است که ایرلند مشکل یهودستیزی داشته باشد، حتی در حالی که کاپیتان تیم فوتبال ایرلند از دست دادن با همتای اسرائیلی خود خودداری کرد و تیم ایرلند هنگام پخش سرود ملی اسرائیل اعتراض کرد.

در ماه مه ۲۰۲۶، گزارش شد هتل هربرت پارک در دوبلین، بدون هیچ توضیحی، رزرو یک بلوک ۷۰ اتاقه را که برای کنفرانس فرستادگان ویژه و هماهنگ‌کنندگان مبارزه با یهودستیزی (SECCA) انجام شده بود لغو کرد. این اتفاق پس از آن رخ داد که مدیر هتل به شکلی عجیب پرسیده بود آیا ارتش اسرائیل قرار است در این رویداد دخیل باشد یا نه.

یهودیان در ایرلند با همان نوع تبعیض، هدف‌گیری و آزار روبه‌رو هستند که زمانی در اواخر دهه ۱۹۴۰ در یمن و در دهه ۱۹۸۰ در اتیوپی تجربه کرده بودند. سیاستمداران ایرلندی آشکارا یهودیان را اهریمن‌سازی می‌کنند، با آنان همچون شهروندان دوتابعیتی رفتار می‌کنند و آنان را مشمول گناه جمعی می‌دانند. سیاستمداران تحریم‌های نازی‌وار را تشویق می‌کنند و کسانی را که یهودیان را هدف خشونت قرار می‌دهند تبرئه می‌کنند. ایرلندی‌ها با نخوتی نژادپرستانه خود را روشن‌فکرتر از پادشاهی یمن و دِرگ اتیوپی می‌پندارند و خود را داور اخلاق می‌دانند، اما از نظر اخلاقی کور شده‌اند. بی‌عملی ایرلند و مدارای رو به افزایش با یهودستیزی، خونریزی یهودستیزانه را اجتناب‌ناپذیر می‌کند، چون اوباشی که رهبرانشان تحریکشان می‌کنند هرگز خویشتن‌داری را انتخاب نمی‌کنند.

برنامه‌ریزان اسرائیلی نباید خود را قانع کنند که یهودیان به‌نوعی در اروپا از هر جای دیگری امن‌ترند، یا اینکه اوباش اروپایی از اوباش عرب یا آفریقایی کم‌خشونت‌ترند. دست‌کم، برنامه‌ریزان سناریوهای احتمالی باید مشخص کنند آیا می‌دانند یهودیان در ایرلند کجا زندگی می‌کنند و برای تخلیه آنان به چه هواپیماها یا کشتی‌هایی نیاز دارند. ارتش ایرلند، مانند ارتش یمن و اتیوپی، احتمالاً همکاری نخواهد کرد، اما عملاً ناتوان است. اسرائیل یا ایالات متحده می‌توانند یک پایگاه موقت ایجاد کنند تا هواپیماهای اوسپری یا بالگردها در آن فرود بیایند و یهودیان ایرلندی را برای انتقال به مکانی امن‌تر در فراساحل جابه‌جا کنند، شاید جزیره من، و سپس برای سفر بعدی به اسرائیل یا ایالات متحده.

آمادگی هیچ‌وقت ضرر ندارد. شاید خودِ همین آمادگی ایرلندی‌ها را نسبت به آنچه واقعاً به آن تبدیل شده‌اند، و نسبت به میزانی که جهان بیرون مشکلی را که آنان انکار می‌کنند به رسمیت می‌شناسد، بیدار کند.