آمریکا بهتر است با شرکت‌های پوششی ادعایی ایران در کردستان عراق برخورد قاطع کند
عراقی‌ها از سرازیر شدن کالاهای ارزان صنعتی و کشاورزی ایران که صنایع محلی را تضعیف می‌کند، شکایت دارند.
مایکل روبین در حوزه ایران، ترکیه و شاخ آفریقا تخصص دارد. کارنامه او شامل دوره‌ای به‌عنوان مقام وزارت دفاع آمریکا (پنتاگون) است؛ همراه با تجربه‌های میدانی در ایران، یمن و عراق و نیز تعاملاتی با طالبان پیش از 9/11. آقای روبین در حوزه آموزش نظامی نیز فعالیت داشته و به یگان‌های نیروی دریایی و تفنگداران دریایی ایالات متحده درباره منازعات منطقه‌ای و تروریسم تدریس کرده است. آثار علمی او شامل چند اثر شاخص است؛ از جمله «Dancing with the Devil» (رقص با شیطان) و «Eternal Iran» (ایران ابدی). روبین مدرک دکتری و کارشناسی ارشد خود را در رشته تاریخ و مدرک کارشناسی خود را در رشته زیست‌شناسی از دانشگاه ییل دریافت کرده است.
نیروهای آمریکا برای نخستین بار در ۱۵ سال گذشته عراق را به‌طور کامل ترک کرده‌اند. وقتی باراک اوباما، رئیس‌جمهور وقت، نیروها را خارج کرد، در نهایت داعش خلأ را پر کرد. امروز دونالد ترامپ همان مسیر را تکرار می‌کند و درنمی‌یابد که به‌ندرت این «نیروهای نوع‌دوست» هستند که خلأ را پر می‌کنند.
در اقلیم کردستان عراق، دو قدرت خارجی اصلی بر سر نفوذ رقابت خواهند کرد: ترکیه که به حزب دموکرات کردستانِ مسعود بارزانی نزدیک‌تر است و ایران که پیوندهای نزدیک‌تری با اتحادیه میهنی کردستانِ بافل و قوباد طالبانی دارد.
تصمیم ترامپ برای خروج از عراق، در حالی که جنگ در ایران ادامه دارد، اهرم فشار آمریکا را در مقطعی حساس کاهش می‌دهد. رهبری ایران کوشیده است با انتقال تجارت از دریا به خشکی، محاصره ترامپ را دور بزند و همسایگان شمالی ایران، یعنی ترکیه، آذربایجان و ترکمنستان، هم با میل خود همراهی کرده‌اند. حضور آمریکا قاچاق را از بین نبرد، اما توازن را حفظ می‌کرد. امروز آن توازن از میان رفته است.
بدون نیروی زمینی، نفوذ آمریکا کاهش می‌یابد، اما ترامپ هنوز ابزارهایی در اختیار دارد. مقام‌های اطلاعاتی آمریکا سال‌هاست کسب‌وکارهای سایه ایران را شناسایی و ترسیم کرده‌اند. اکنون ترامپ، نهادهای اطلاعاتی آمریکا، وزارت خزانه‌داری آمریکا و نیروهای آمریکا که از آن‌سوی افق عمل می‌کنند، باید علیه این شبکه اقدام کنند.
یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های اقتصادی در اقلیم کردستان عراق، اگر نگوییم در خودِ عراق، گروه نوکان (Nokan Group) است. این مجموعه متشکل از ۳۸ شرکت و شرکت‌های زیرمجموعه‌شان است و از نفت تا ساخت‌وساز و مخابرات و گردشگری در همه حوزه‌ها فعالیت می‌کند و تجارت را در هر دو استان سلیمانیه و حلبچه در انحصار دارد. در حالی که انحصارهای سیاسی فرساینده‌اند، در واشینگتن نگرانی رو به افزایشی وجود دارد که موفقیت نوکان بر روابطش با قرارگاه رمضانِ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، نهادِ نیروی قدسِ مسئول عراق، تکیه دارد.
برخی عراقی‌ها مدعی‌اند شرکت ایرانی نیکان هلدینگ (Nikan Holding) که در بسیاری از حوزه‌های صنعتی فعالیت می‌کند و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی هم در سلیمانیه شاخه‌ای دارد، پیوندهای تجاری و هماهنگی محکمی با نوکان حفظ کرده است.
نزدیک گذرگاه مرزی باشماق، میان بخشِ تحت کنترل اتحادیه میهنی کردستان در اقلیم کردستان عراق و ایران، تأسیسات بزرگ انبارداری وجود دارد که از مسیر آن شرکت‌های ساختمانی فعال در آرام سیتی و پروژه‌های دیگر، کالاهای تجارت فرامرزی را نگهداری می‌کنند. پولای باهز (Polay Bahez) که در کردستان فولاد باهز خوانده می‌شود، وابسته نزدیک فولاد مبارکه (Mobarakeh Steel) است که تحت تحریم‌های آمریکا قرار دارد. بنیاد آنزو (Anzu Foundation) هم از ایران سوخت وارد می‌کند و هم به ایران صادر می‌کند و در سیمان، آهن و ساخت‌وساز تجارت دارد. ناترون (Natron) به جابه‌جایی سوخت از مرز کمک می‌کند. همچنین گزارش شده است گروه شرکت‌های جنوب کردستان (South Kurdistan Group of Companies) هم در انتقال و فروش فرآورده‌های گازی میدان خور مور نقش دارد و با وجود سرمایه‌گذاری مستقیم اعضای خانواده طالبانی، بیش از پیش به‌عنوان هدف بالقوه تحریم‌ها زیر ذره‌بین می‌رود.
در میان عراقی‌ها، صرف‌نظر از مذهب یا قومیت، یکی از بزرگ‌ترین گلایه‌ها این است که ایران کالاهای صنعتی و کشاورزی ارزان را به بازارهای عراق و کردستان عراق سرازیر می‌کند و صنایع محلی را از پا درمی‌آورد. بسیاری از کردها به نقش پگاه (Pegah)، بزرگ‌ترین تولیدکننده لبنیات و شرکت خدمات غذایی در ایران، اشاره می‌کنند که در سلیمانیه هم شعبه دارد.
صریح‌تر از این، هما ایر (Homa Air)، نام مستعار ایران‌ایر و یک شرکت تحریم‌شده وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، در سلیمانیه هم دفتر دارد؛ ظاهراً هم برای شرکت هواپیمایی و هم به‌عنوان خدمات مسافرتی. همچنین گزارش شده است دولتِ تحت رهبری طالبانی‌ها با شرکت ایرانی‌ای به نام کوشش (Koushesh) قرارداد دارد که مواد منفجره وارد می‌کند.
در حالی که واشینگتن مدت‌هاست علناً بر گروه‌هایی در بغداد، مانند «گروه المهندس» به‌عنوان پوشش حشد الشعبی، تمرکز داشته است، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی دارایی‌های خود را متنوع کرده یا دست‌کم بدون چنین صورت‌بندی رسمی، شرکت‌هایی دارد که بتواند از نظر عملیاتی یا برای دور زدن تحریم‌ها به آن‌ها تکیه کند. در بغداد، ظاهراً پای گروه‌هایی مانند اسکوپ‌اسکای (ScopeSky) در میان است، هرچند برخی مشاوران آمریکایی کوشیده‌اند آن‌ها را سفیدشویی کنند.
اما نبرد بر سر نفوذ و رخنه، به مناطق غیرکردی عراق محدود نمی‌شود. اقلیم کردستان عراق مدت‌هاست بیش از حد از مصونیت برخوردار بوده است. اکنون که نیروهای آمریکا دیگر به ملاحظات توافق‌های کردی برای میزبانی وابسته نیستند، وزارت خزانه‌داری آمریکا و سازمان اطلاعات مرکزی (سیا) باید شرکت‌هایی را که مأموریت رژیم ایران را پیش می‌برند و نیز سرمایه‌گذاران کردی‌ای را که از آن‌ها سود می‌برند و از آن‌ها حفاظت می‌کنند، شناسایی و پاسخگو کنند.