ابهام در دست‌نوشته‌های منتسب به مجتبی خامنه‌ای، رهبر جدید ایران
دو نامه‌ای که حکومت منتشر کرده، تنها ادعاهای پرسش‌برانگیز درباره وضعیت مجتبی نیست.
Potkin Azarmehr روزنامه‌نگار تحقیقی و مستندساز بریتانیایی است که اصالتا اهل ایران است. او با رسانه‌ها و نهادهای پژوهشی گوناگون همکاری کرده و تحلیل‌های عمیق و مفصلی درباره تحولات خاورمیانه و افراط‌گرایی اسلامی در غرب ارائه داده است.
ماه گذشته پرسیدم اگر به دلیل «ملاحظات امنیتی» هیچ فایل صوتی یا تصویری از مجتبی خامنه‌ای منتشر نمی‌شود، چرا دست‌کم یک یادداشت دست‌نویس از او وجود ندارد؟ اندکی بعد، حکومت نخستین یادداشت دست‌نویس منتسب به مجتبی را از زمان اعلام او به‌عنوان رهبر ایران منتشر کرد. این نامه خطاب به سردار مجید موسوی، فرمانده نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، نوشته شده بود. با این حال، این نامه به‌جای آنکه به پرسش‌ها و تردیدها درباره محل حضور مجتبی پایان دهد، پرسش‌های تازه‌ای برانگیخت.
برای شروع، دشوار است فهمید چرا حکومت در زمانی که تحولات بسیار مهم‌تری در جریان بود، تصمیم گرفت نامه‌ای ظاهراً معمولی را که به شش هفته پیش بازمی‌گشت منتشر کند. نامه امضا و تاریخ‌گذاری شده و تاریخ آن August 1, 2026 است. با این حال، در پایین‌ترین سطر، پس از امضا و داخل کروشه، ظاهراً آمده است که رونوشتی از آن در July 28, 2026 به یک «نماینده» یا «نمایندگی‌شده» تحویل داده شده است.
اگر این خوانش درست باشد، چگونه ممکن است رونوشت یک نامه چند روز پیش از آنکه خودِ نامه امضا و تاریخ‌گذاری شود، به کسی تحویل داده شده باشد؟
محتوای نامه پرسش دیگری را پیش می‌کشد. کل نامه درباره تشکر مجتبی از فرمانده نیروی هوافضا بابت حفظ «زنجیره تأمین» است. اما چرا حفظ زنجیره تأمین باید در حوزه مسئولیت فرمانده نیروی هوافضا باشد؟ این «زنجیره تأمین» دقیقاً چه بوده و چرا رهبر باید شخصاً در این باره به فرمانده نیروی هوافضا نامه بنویسد؟
سپس تناقض‌ها حتی چشمگیرتر می‌شوند.
در September 29, 2026، سکوهای رسانه‌ای ایران نامه دیگری منتسب به مجتبی منتشر کردند. این یکی ظاهراً به 1986 برمی‌گردد، زمانی که مجتبی نوجوان بود، و خطاب به برادر بزرگ‌ترش، Mostafa، نوشته شده بود.
دست‌خط نامه 1986 به‌وضوح با دست‌خط نامه August متفاوت به نظر می‌رسد. تطبیق امضاها حتی دشوارتر است. این تفاوت‌ها آن‌قدر آشکارند که برای تشخیص‌شان نیازی به کارشناس خط نیست.
نامه‌های دست‌نویس تنها ادعاهایی نیستند که درباره وضعیت مجتبی پرسش‌برانگیزند.
آیت‌الله محسن حیدری آل‌کثیر، عضو مجلس خبرگان رهبری، نهادی که بر اساس قانون اساسی مسئول انتخاب رهبر است، نیز در مصاحبه‌ای با شبکه تلویزیونی Al-Araby در September 26, 2026 روایتی از وضعیت مجتبی ارائه کرد.
به گفته حیدری، مجتبی در حمله February 28, 2026 به محل اقامت پدرش، علی خامنه‌ای، مجروح شد. حیدری گفت او را به بیمارستان بردند و آن بیمارستان نیز متعاقباً بمباران شد، مجتبی دوباره مجروح شد و لازم شد از زیر آوار نجات داده شود.
با این حال، حیدری در همان مصاحبه گفت نخستین عضو مجلس خبرگان بوده که نام مجتبی را به‌عنوان رهبر بعدی مطرح کرده است، آن هم پس از آنکه اطمینان یافته مجتبی در سلامت کامل است.
این دو روایت در کنار هم با یکدیگر تناقض دارند: مردی که ظاهراً در دو حمله جداگانه چنان به‌شدت مجروح شده که نیاز به نجات از زیر آوار داشته، با این حال در سلامت کامل توصیف می‌شود تا قدرتمندترین مقام جمهوری اسلامی را بر عهده بگیرد؛ نظامی که قانون اساسی‌اش اعلام می‌کند: «هرگاه رهبر بر اثر بیماری یا حادثه دیگری موقتاً از انجام وظایف رهبری ناتوان شود، در این مدت شورای مذکور در این اصل وظایف او را بر عهده می‌گیرد.»
و باز هم هیچ حضور علنی‌ای در کار نبوده است.
با ادامه غیبت مجتبی، فشار برای ارائه شواهدی مبنی بر زنده بودن او و توانایی‌اش برای اعمال اختیاراتی که به او نسبت داده می‌شود رو به افزایش است. ایرانیان درباره این احتمال گفت‌وگو می‌کنند که حکومت ممکن است به‌زودی رهبر جدیدی را اعلام کند. در September 28، IranWire گزارش داد که دو منبع با ارتباطات نزدیک به جناح‌های مختلف درون جمهوری اسلامی به این نشریه گفته‌اند چهره‌های سیاسی در جناح‌های مختلف و شمار زیادی از فرماندهان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بر این باورند که ادامه رهبری مجتبی، که ادعا می‌شود با کمک artificial intelligence انجام می‌شود، به وضعیتی ناپایدار رسیده و نظام را تضعیف می‌کند. IranWire همچنین گزارش داد شمار زیادی از اعضای مجلس خبرگان از انتخاب یک رهبر جدید حمایت می‌کنند.
هر تلاشی برای نشان دادن تداوم حضور و اقتدار مجتبی، به‌جای آن، ناهماهنگی‌ها و تردیدهای تازه‌ای تولید می‌کند. هرچه این غیبت بیشتر ادامه یابد، باور کردن روایت رسمی حتی برای حامیان حکومت نیز دشوارتر می‌شود.