خارج از تیررس، آمادهٔ ضربه: نقشهٔ آرایش نظامی آمریکا در برابر ایران
واشینگتن نیروهایش را از دسترس‌ترین نقاط برای ایران بیرون کشیده و پل هوایی‌اش را به سمت اسرائیل چرخانده است؛ تصاویر ماهواره‌ای نیرویی را نشان می‌دهد که برای جنگی کوتاه آماده است، در حالی که ناو هواپیمابر سومش هنوز در اقیانوس آرام مانده است.
در آخرین روزهای پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، پرونده علنیِ این ادعا که ایالات متحده در آستانه ازسرگیری جنگ با ایران است، بر چند اظهار نظر محدود و حجم زیادی از منابع بی‌نام‌ونشان تکیه دارد. پرزیدنت ترامپ گفته است ایالات متحده پیش از رأی‌گیری سوم نوامبر حمله تازه‌ای آغاز نخواهد کرد، اما این احتمال را برای پس از آن رد نکرده است. او روز ۳۱ اکتبر در اقامتگاهش در فلوریدا به خبرنگاران گفت نیروهای آمریکایی هنوز «یک یا دو سایت» در ایران دارند که باید «به آن‌ها رسیدگی» کنند و افزود: «می‌توانیم این کار را در ۱۰ دقیقه انجام دهیم.» بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، از «فرصتی تاریخی و یک‌باره» برای سرنگونی حکومت تهران سخن گفته است. روز ۲۷ اکتبر وال استریت ژورنال، با استناد به دو مقام و داده‌های ردیابی پرواز، گزارش داد یک آتشبار پدافند هوایی پاتریوت از تگزاس به اسرائیل در حال انتقال است، نیروها از پایگاه‌های آسیب‌پذیر جابه‌جا می‌شوند، ذخایر مهمات دوباره تأمین می‌شود و بمب‌افکن‌ها و جنگنده‌ها برای عملیات آماده می‌شوند. شبکه ۱۴ اسرائیل گزارش داد حدود ۸۰ هواپیمای سوخت‌رسان آمریکایی ظرف ۴۸ ساعت در اسرائیل فرود آمده‌اند.
همزمان، مذاکره‌کنندگان ایرانی سومین روز پیاپی را در دوحه، با میانجی‌های قطری، بر سر طرحی گذراندند که بر اساس آن تنگه هرمز ظرف دو روز پس از توافق بازگشایی شود. عباس عراقچی، وزیر امور خارجه، فهرست خواسته‌های تهران را چنین برشمرد: لغو آخرین تحریم‌ها، بازگشت معافیت‌های نفتی ژوئن، به رسمیت شناختن خطوط کشتیرانی جدیدی که ایران و عمان ترسیم کرده‌اند، پایان جنگ در همه جبهه‌ها از جمله لبنان، و «کاهش حضور نظامی آمریکا در منطقه». مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، گفت گفت‌وگوها «هرگز متوقف نشده است». جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، نامه‌ای به محسن رضایی، مسئول امنیتی ایران، فرستاد و رضایی گفت «لحن آن کاملاً تغییر کرده است».
پس پرسش این هفته، پرسشی فیزیکی است. نیروهای آمریکایی که قرار است دور دوم را بجنگند کجا هستند و چه می‌کنند؟ پنتاگون در زمان جنگ آرایش رزمی‌اش را منتشر نمی‌کند و فرماندهی مرکزی از بحث درباره جابه‌جایی‌ها «به دلایل امنیت عملیاتی» خودداری می‌کند. از این رو، میدل ایست فوروم (Middle East Forum) همان کاری را کرد که در حمله سپتامبر به خط لوله شرق، غرب انجام داده بود. سراغ ماهواره‌ها رفت. ما ۴۳ پایگاه آمریکایی و متحدان را در محدوده‌ای از یونان تا پاکستان و از گرجستان تا دیگو گارسیا، در هر صبح صاف از اول اکتبر تا اول نوامبر بررسی کردیم و آنچه را دیدیم در برابر هر آنچه در همان ماه درباره این نیرو منتشر شده بود گذاشتیم.
ماهواره چه می‌بیند و چه نمی‌بیند
تصاویر از همان نوعی است که میدل ایست فوروم پیش‌تر هم استفاده کرده است. فریم‌های نوری با تفکیک ۱۰ متر و در دسترس عموم که هر پایگاه را هر دو تا پنج روز یک‌بار، همیشه در اواسط صبح به وقت محلی، عکس‌برداری می‌کنند. در این مقیاس، هر پیکسل به اندازه یک گاراژ دو ماشینه است. یک سوخت‌رسان کی‌سی-۱۳۵ با ۴۱ متر طول، صلیبی به پهنای چهار یا پنج پیکسل است. یک ترابری سی-۱۷ با ۵۳ متر، کمی بزرگ‌تر است. این شکل‌ها را می‌توان روی باند پارک باز شمرد، و باندی که هفته پیش دو دوجین از آن‌ها را در خود داشت و این هفته هیچ‌کدام را ندارد، چیزی به شما گفته است. یک جنگنده با ۱۵ تا ۱۹ متر، لکه‌ای به پهنای یک یا دو پیکسل است و قابل شمارش نیست. پرتابگرهای موشک، رادارها، خودروها و آدم‌ها نیز همین‌طور. هیچ چیزی در دریا اصلاً قابل ردیابی نیست، چون ماهواره از خشکی و آب‌های ساحلی عکس می‌گیرد و ناوگان‌ها در اقیانوس باز حرکت می‌کنند.
دو منبع دیگر که معمولاً این خلأها را پر می‌کنند، این هفته بسته بودند. تصاویر تجاری با تفکیک نیم‌متر که نوع هواپیماها را نشان می‌دهد، در چهار روز گذشته برای هیچ‌یک از ۹ پایگاه منطقه هیچ فریمی برنگرداند، در حالی که همان جست‌وجو برای یک پایگاه هوایی در میزوری هشت فریم داد. به نظر می‌رسد تصاویر منطقه نگه داشته می‌شود. ردیابی پرواز هم که هواپیماهای اعلام‌کننده موقعیت خود را نشان می‌دهد، تقریباً خالی است. یک جست‌وجوی سراسری در ۱۰ مرکز منطقه‌ای در غروب اول نوامبر تنها یک فرستنده نظامی ناشناس بر فراز عمان یافت. هواپیماهای رزمی و پشتیبانی آمریکا در این صحنه بی‌سیگنال پرواز می‌کنند.
پس آنچه می‌ماند باند پارک باز است و مطبوعات باز. آنجا که این دو با هم می‌خوانند، تصویر زیر محکم است. آنجا که نمی‌خوانند، می‌گوییم.
دو ناو هواپیمابر، نه سه تا
هسته هر کارزار هوایی آمریکا علیه ایران، هوانوردی ناونشین است و شمار ناوهای هواپیمابر بهترین شاخص واحد برای سنجش سنگینی یک کارزار است. ردیاب ناوگان مؤسسه نیروی دریایی آمریکا در ۲۶ اکتبر دو ناو هواپیمابر را در دریای عرب نشان می‌دهد. یواس‌اس جورج واشنگتن که در اوت برای جایگزینی آبراهام لینکلن رسید، و یواس‌اس جورج اچ. دبلیو. بوش که از آوریل در منطقه مستقر است. ناو تهاجمی آبی‌خاکی یواس‌اس باکسر، همراه با یواس‌اس کامستاک، یواس‌اس پورتلند و یگان یازدهم اعزامی تفنگداران دریایی، از ژوئیه در دریای عرب است. پیرامون آن‌ها حدود ۲۰ ناو جنگی آمریکایی قرار دارد که بسیاری‌شان محاصره دریایی بنادر ایران را اجرا می‌کنند. فرماندهی مرکزی در ۳۱ اکتبر گفت این محاصره ۱۴۴ کشتی تجاری را بازگردانده است.
ناو هواپیمابر سوم آنجا نیست. یواس‌اس تئودور روزولت، همراه با رزمناو چوسین و ناوشکن دیکیتور، در اوایل اکتبر مأمور خاورمیانه شد، اما در ۲۶ اکتبر هنوز در دریای فیلیپین بود و رزمایش مشترک آمریکا و ژاپن موسوم به «کین سورد» را به پایان می‌برد. رزمایشی که در ۲۹ اکتبر تمام شد. گروه آبی‌خاکی یواس‌اس ماکین آیلند که یگان سیزدهم اعزامی تفنگداران دریایی را حمل می‌کند، برای تعمیرات در یوکوسوکا بود. مقام‌ها انتظار دارند هر دو گروه، با ۹ تا ۱۰ هزار نفر نیروی بیشتر، تا اواسط تا اواخر نوامبر به حوزه فرماندهی مرکزی برسند. فاصله دریای فیلیپین تا دریای عرب حدود ۵۵۰۰ مایل دریایی است، یعنی تقریباً دو هفته با سرعت پیوسته گذر یک ناوگروه هواپیمابر.
این برای همان جدول زمانی اهمیت دارد که همه چشم به آن دوخته‌اند. اگر ایالات متحده در روزهای نخست پس از سوم نوامبر حمله کند، با دو ناو هواپیمابر حمله می‌کند. نیروهایی که دور دوم را سنگین‌ترین و طولانی‌ترین می‌کنند، هفته‌ها بعد می‌رسند.
باند پارک در العدید
پایگاه هوایی العدید در بیابان جنوب‌غربی دوحه، مرکز جنگ هوایی آمریکا در خلیج فارس است. مرکز عملیات هوایی مشترک که هر سورتی متحدان در منطقه را اداره می‌کند آنجاست، و باند بلند شمالی‌اش محل پارک ناوگان سوخت‌رسان است. سوخت‌رسان‌ها همان چیزی‌اند که به جنگنده‌ها و بمب‌افکن‌ها اجازه می‌دهند به ایران برسند و بر فرازش بمانند، و جابه‌جایی‌شان نشانه‌ای گویاست.
پیش‌تر هم چنین بوده است. یک تحلیلگر مصریِ منابع باز که این پایگاه را رصد می‌کند، تصاویر تایم‌لپسی منتشر کرد که نشان می‌داد سوخت‌رسان‌های آمریکایی در ۲۷ فوریه، یک روز پیش از آغاز جنگ، العدید را ترک کردند و تا ژوئن بازنگشتند. تا ۲۱ سپتامبر، ناظران منابع باز دست‌کم ۲۵ فروند را دوباره روی زمین شمردند. در ۳۰ اکتبر یک ردیاب منابع باز، پروازهای باریِ سوخت‌رسان‌ها از این پایگاه را نشانه‌ای خواند از اینکه در صورت ازسرگیری جنگ، سوخت‌رسان‌ها دوباره عقب کشیده خواهند شد، همان‌طور که در فوریه شدند.
تا صبح اول نوامبر، آن‌ها جابه‌جا نشده بودند. میدل ایست فوروم هر گذر صاف بر فراز باند شمالی را در ماه گذشته بررسی کرد و شکل‌های تیره و هم‌اندازه هواپیما را روی آن شمرد. این عدد در پنج صبح بین ۱۹ تا ۲۶ ثابت ماند. ۲۳ در ۵ اکتبر، ۲۶ در ۲۰ اکتبر، ۲۴ در ۲۵ اکتبر، ۱۹ در ۳۰ اکتبر و ۲۴ در ساعت ۱۰:۲۲ به وقت محلی اول نوامبر. عدد پایینِ ۳۰ اکتبر بازتاب غبار است که کنتراست را کم می‌کند و کم‌رنگ‌ترین شکل‌ها را از دست می‌دهد. با آستانه‌ای آزادتر، همان فریم ۲۸ را نشان می‌دهد. این با گزارش هانتربروک، اتاق خبر تحقیقی، می‌خواند که تصاویر خودش ۲۸ هواپیما را در ۳۰ اکتبر در این پایگاه نشان می‌داد.
یک باند پر از سوخت‌رسان در العدید را می‌توان دو جور خواند. می‌تواند یعنی واشینگتن انتظار آتش ایران بر قطر را ندارد، شاید چون قطر میزبان گفت‌وگوهاست. یا می‌تواند یعنی سوخت‌رسان‌ها همان‌جا پارک شده‌اند که شب نخست به آن‌ها نیاز خواهد بود. آنچه نشان نمی‌دهد، پراکنده‌سازی‌ای است که پیش از جنگ فوریه رخ داد. اگر آن باند در روزهای آینده خالی شود، روشن‌ترین نشانه‌ای خواهد بود که هر ماهواره‌ای می‌تواند بدهد.
خارج از تیررس
نیمه دیگر آرایش آمریکا، تفریق است. هشت ماه است که ایران به حملات آمریکا و اسرائیل با شلیک به پایگاه‌های آمریکایی در دسترس پاسخ می‌دهد، و آسوشیتدپرس در تحلیلی که ۳۱ اکتبر منتشر شد، بیش از ۱۱۵ حمله ایرانی را شمرد که تا اوت به ۲۶ سایت آمریکایی آسیب زد. پایگاه هوایی علی‌السالم در کویت بیش از ۳۰ بار هدف قرار گرفت و بیش از ۱۵ آشیانه‌اش ضربه خورد. محفظه‌های رادار در کمپ عریفجان در کویت و در مقر ناوگان پنجم در بحرین در روزهای نخست جنگ نابود شد. مقام‌های منطقه‌ای به آسوشیتدپرس گفتند که ایالات متحده از آن پس هواپیماها، پدافندهای هوایی و تجهیزات ارتباطی را از خلیج فارس بیرون برده است.
عقب‌نشینی‌ها روی نقشه پیداست. نیروهای آمریکایی خروج خود را از پایگاه هوایی عین‌الاسد در غرب عراق در ژانویه تکمیل کردند، پادگان التنف در بیابان سوریه را در ۱۱ فوریه ترک کردند، سایت‌های باقی‌مانده در سوریه را در اواسط آوریل تحویل دادند، و اربیل را هنگامی که مأموریت ضدداعش در ۳۰ سپتامبر رسماً پایان یافت ترک کردند. در کویت، بیشترِ حدود ۷۰۰۰ سربازِ کمپ بورینگ بیرون رفته‌اند. کمی بیش از ۱۰۰ نفر ماندند. در اواخر اکتبر، به گفته مقام‌هایی که بدون ذکر نام سخن گفتند، نیروهای آمریکایی فرودگاه بلدوگل در سومالی را ترک کردند و تجهیزاتشان را به بربره فرستادند. وزارت امور خارجه از ۲۳ اکتبر دستور خروج کارکنان غیرضروری را از عربستان سعودی صادر کرد و به خانواده‌های کارکنان در امارات متحده عربی، اردن، قطر و بحرین گفت که بروند.
تصاویر ماهواره‌ای چیز زیادی به این نمی‌افزاید، و همین خود گویاست. عین‌الاسد، اربیل و التنف در اول نوامبر همان‌گونه‌اند که یک ماه پیش بودند. محوطه‌های سالم، بدون ساخت‌وساز تازه، بدون جای سوختگی. پایگاه‌های کویتی و بحرینی هیچ تغییری نشان نمی‌دهند که در تفکیک ۱۰ متر دیده شود. هر چه از آن‌ها رفته، پیش از اکتبر رفته است.
به درون اسرائیل و اردن
جریان ورودی در جهت مخالف است، به سمت غرب و درون چتر پدافند هوایی اسرائیل. «کان»، رسانه عمومی اسرائیل، گزارش داد که ۱۰ هواپیمای ترابری نیروی هوایی آمریکا بین ۲۸ تا ۳۰ اکتبر در پایگاه‌های هوایی نواتیم و عوودا در نگب فرود آمدند، از فورت بلیس در تگزاس که مقر تیپ‌های پدافند هوایی ارتش است، و پروازهای بیشتری به اردن، عربستان سعودی و قطر رفت. داده‌های پرواز هانتربروک ۱۹۳ پرواز باری سنگین سی-۱۷ و سی-۵ام به منطقه را بین ۲۹ سپتامبر و ۲۹ اکتبر می‌شمارد که نه فروند آن تنها در ۲۹ اکتبر بود. یک ردیاب پل هوایی نظامی، ترافیک سوخت‌رسان و ترابری را در ۲۴ ساعت منتهی به غروب اول نوامبر ۷۹ فروند ثبت کرد، حدود یک‌سوم بالاتر از خط پایه. یگان‌های اف-۳۵ای آمریکا از پایگاه هوایی موفق السلطی در اردن عملیات کرده‌اند. دو آتشبار پاتریوت دیگر در اوایل اکتبر برای حفاظت از تأسیسات انرژی به عربستان سعودی و قطر رفتند، و یک آتشبار سامانه پدافند منطقه‌ای ارتفاع بلند پایانی (THAAD) از اکتبر ۲۰۲۴ در اسرائیل مستقر است.
اینجا ماهواره‌ها یک ادعا را می‌سنجند و آن را ناقص می‌یابند. رقم شبکه ۱۴ درباره فرود حدود ۸۰ سوخت‌رسان در اسرائیل ظرف دو روز، معادل حدود ۴۰ درصد از ۱۹۰ تا ۱۹۵ سوخت‌رسان آمریکایی است که ردیاب‌های منابع باز در سراسر اروپا و خاورمیانه می‌شمارند. هیچ رسانه دیگری چیزی نزدیک به این گزارش نکرده است. «کان»، جروزالم پست و آناتولی از ۱۰ هواپیمای ترابری نام می‌برند. و صبح ۳۱ اکتبر، روز پس از ورودهای گزارش‌شده، باندهای پارک عوودا هیچ هواپیمایی در اندازه ترابری یا سوخت‌رسان نداشت. نواتیم هم که در همان گذر زیر ابرهای نازک سیروس بود، هیچ‌کدام را در قاب نشان نداد. هواپیماهای ترابری که یک آتشبار پاتریوت را تحویل می‌دهند، بار را خالی می‌کنند و می‌روند، پس یک باند خالی گزارش «کان» را نقض نمی‌کند. اما ناوگان پارک‌شده ۸۰ سوخت‌رسان را نقض می‌کند. ما رقم شبکه ۱۴ را غیرقابل اتکا می‌دانیم.
دورتر به سمت غرب، مدیترانه شرقی به جناح شناسایی آمریکا بدل شده است. در پایگاه پشتیبانی دریایی خلیج سودا در کرت، باند شرقی در ۱۸ اکتبر هشت هواپیمای بزرگ و در ۳۱ اکتبر هفت یا هشت فروند داشت. رصدگران منابع باز یک هواپیمای شنود الکترونیکی آرسی-۱۳۵دبلیو «ریوت جوینت»، یک آموزشی تی‌سی-۱۳۵دبلیو و یک جتِ حمله الکترونیک ئی‌ای-۳۷بی را که در اوایل اکتبر از رامشتاین منتقل شده، آنجا می‌دانند، با یک آرسی-۱۳۵دبلیو دوم که تا اواخر اکتبر در راه بوده است. پایگاه آکروتیریِ نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا در قبرس در هر گذر یک هواپیمای بزرگ روی باند شرقی‌اش داشت. لندن به جنگنده‌های تایفون نیروی هوایی سلطنتی دستور داده گشت‌های دفاعی بر فراز عربستان سعودی بزنند، و فرانسه ناوچه‌هایی در منطقه و دو مین‌روب در حال آماده‌باش دارد. اینجرلیک در ترکیه تغییری نشان نمی‌دهد و بال میزبانش در اواخر اکتبر بیانیه آمادگی صادر کرد.
بدون بمب‌افکن در خط مقدم
یک عنصر از جنگ فوریه در این صحنه غایب است. ۱۲ بمب‌افکن بی-۱بی که در پایگاه فیرفورد نیروی هوایی سلطنتی در انگلستان مستقر شده بودند، در ۴ اکتبر به کشور بازگشتند. گزارشی در اوایل اکتبر از شش بی-۲ و چهار بی-۵۲ در دیگو گارسیا خبر داد، جزیره بریتانیایی در اقیانوس هند که از ۱۹۹۱ پایگاه بمب‌افکن جنگ‌های آمریکا در منطقه بوده است. تصاویر ۲۴ اکتبر از این جزیره چیز دیگری نشان می‌دهد. یک ترابری سی-۵، یک سی-۴۰، دو هواپیمای گشت دریایی پی-۸ و چهار سوخت‌رسان کی‌سی-۱۳۵، بدون هیچ بمب‌افکنی روی باند پارک، و کشتی‌های اسکادران دوم پیش‌استقرار دریایی در تالاب. فریم‌های خود ما از این جزیره به کار نمی‌آید. از ۱۴ گذر از ۱۵ سپتامبر به این سو، هیچ‌کدام بدون ابر نبود.
نبود بمب‌افکن‌ها در خط مقدم به معنای نبودشان در یک کارزار نیست. در ژوئن ۲۰۲۵ بی-۲ها از میزوری پرواز کردند تا فردو را بزنند و بدون فرود در صحنه بازگشتند، و سوخت‌رسان‌های پارک‌شده در العدید و دیگو گارسیا همان چیزی‌اند که چنین مأموریتی را دوباره ممکن می‌کنند. اما کارزار بمباران طولانی از پایگاه‌های پیشرو اجرا می‌شود، و تا اواخر اکتبر هیچ‌کدام برای چنین کاری آماده نشده بود.
آرایش نظامی چه می‌گوید
روی هم رفته، ماهواره و مطبوعات نیرویی را توصیف می‌کنند که برای یک دور کوتاه و شدید هوایی و دریایی ساخته شده است، نه برای جنگ زمینی و نه برای محاصره‌ای طولانی. ایالات متحده بنا بر برآورد مقام‌ها حدود ۵۰ هزار نیرو در منطقه دارد، حدود ۲۰۰ جنگنده و ۳۰ جت تهاجمی ای-۱۰ که بدون کاهش خالص جابه‌جا می‌شوند، دو ناو هواپیمابر، یک گروه آبی‌خاکی، یک باند پر از سوخت‌رسان در قطر، یک مرکز شناسایی در کرت، و حضور رو به رشد پدافند هوایی در اسرائیل، اردن، عربستان سعودی و قطر. آمریکا هدف‌های نرمی را که ایران در دور نخست سخت‌تر از همه زد، از صحنه بیرون کشیده است. پادگان‌های منزوی در عراق و سوریه، اردوگاه‌های شلوغ در کویت، و خانواده‌ها. آنچه ندارد، ناو هواپیمابر سوم، گروه آبی‌خاکی دوم و بمب‌افکن‌های پیشرو است که کارزاری چندهفته‌ای به آن‌ها نیاز دارد.
به داوری ما، بسیار محتمل است که ایالات متحده برای کارزاری تازه، کوتاه و پرشدت هوایی و دریایی علیه ایران پس از سوم نوامبر آرایش گرفته باشد، اگر رئیس‌جمهور چنین دستوری بدهد. این داوری را با اطمینان متوسط ابراز می‌کنیم. شواهد فیزیکی آمادگی قوی است و در میان منابع مستقل هم‌خوانی دارد. تصمیم به استفاده از آن سیاسی است، گفت‌وگوهای دوحه زنده است، و یک باند خالی یا یک ناو هواپیمابر در راه می‌تواند ظرف چند روز تصویر را عوض کند.
واشینگتن چه باید بکند
فهرست شروط خود ایران، اهمیت سیاست‌گذاری را روشن می‌کند. تهران پیشنهاد می‌دهد تنگه‌ای را که خودش بسته است بازگشاید، در ازای چیزهایی که از جمله آن‌ها کاهش نیروهای آمریکایی در منطقه است. این همان وضعیت توصیف‌شده در بالاست و دلیل این است که ایران اصلاً وارد مذاکره شده است. از دل شواهد، پنج گام بیرون می‌آید.
وضعیت را با تنگه معامله نکنید. هر ترتیبی در دوحه باید هرمز را بر اساس شروط کشورهای کشتیرانی بازگشاید، نه در مسیرهایی که ایران و عمان تعیین کرده‌اند، و تا وقتی شلیک موشک‌ها و پهپادهای ایران به همسایگانش متوقف نشده و راستی‌آزمایی نشده است، نباید به کاهش نیروهای آمریکایی منجر شود. کاهش نیرو اگر به‌عنوان امتیاز عرضه شود، کاهشی است که تهران آن را پیروزی تلقی می‌کند و ظرف چند ماه آن را می‌آزماید.
بگذارید نیرو پیش از آنکه تقویم تصمیم بگیرد برسد. روزولت و ماکین آیلند دو تا سه هفته فاصله دارند. کارزاری که با دو ناو هواپیمابر آغاز شود، برای آن مرحله طولانی و دفاعی پس از دور نخست حاشیه اطمینان کمتری دارد، همان زمانی که ایران به ۲۶ سایت آمریکایی شلیک کرد. اگر رئیس‌جمهور گزینه دور دوم را می‌خواهد، باید با تمام نیرو پشت سر آن در دسترس باشد و تهران باید هنگام مذاکره، رسیدن نیرو را به چشم ببیند.
از سوخت‌رسان‌ها محافظت کنید. ارزشمندترین تمرکز هواپیماهای آمریکایی در منطقه روی یک رمپ باز در قطر قرار دارد، در برد موشک‌هایی که ایران بیش از ۳۰ بار علیه علی‌السالم به کار برد. پراکنده کردن سوخت‌رسان‌ها بین پایگاه‌های عربستان سعودی، عمان و اسرائیل، و افزودن پناهگاه‌های مستحکم و پدافند هوایی کوتاه‌برد در العدید، هزینه‌ای بسیار کمتر از از دست دادن بخشی از ناوگان روی زمین در همان ساعت اول دارد.
ذخیره رهگیرها را دوباره پر کنید. از فوریه تاکنون، سامانه‌های پاتریوت و تاد هزاران موشک و پهپاد ایرانی را سرنگون کرده‌اند. هر سامانه‌ای که واشینگتن به اسرائیل یا قطر منتقل می‌کند، معادلِ یک سامانه رهگیر مصرف می‌کند که باید جایگزین شود. کنگره باید همین حالا تولید چندساله رهگیرها را به‌عنوان یک اقدام جنگی تأمین مالی کند، نه اینکه منتظر بودجه تکمیلی بعدی بماند.
از متحدانی که جناح را نگه داشته‌اند قدردانی کنید. یونان خلیج سودا را به پایگاه شناسایی این عملیات تبدیل کرده است. بریتانیا بر فراز عربستان سعودی پرواز می‌کند. فرانسه در منطقه ناوهای جنگی و مین‌روب دارد. اردن با وجود تهدیدهای ایران، میزبان جنگنده‌ها و هواپیماهای ترابری آمریکایی است. واشینگتن باید این را علناً بگوید و با پدافند هوایی برای میزبانان پشتوانه‌اش کند، چون دولت‌هایی که برای این جنگ ریسک کردند همان‌هایی هستند که ایران در تلاش خواهد بود با ارعاب، از جنگ بعدی بیرونشان کند.
آنچه باید زیر نظر داشت
چهار چیز در دو هفته آینده این برداشت را محک خواهد زد. نخست، ناوهای هواپیمابر: گزارش ردیاب ناوگان که قرار است دوم نوامبر منتشر شود نشان می‌دهد آیا روزولت و ماکین آیلند اقیانوس آرام غربی را ترک کرده‌اند یا نه. حضور یک ناو هواپیمابر سوم در دریای عرب روشن‌ترین نشانه آماده بودن یک کارزار برای آغاز است. دوم، رمپ العدید: اگر تعداد هواپیماهای روی آن به کمتر از حدود ۱۵ برسد، یعنی سوخت‌رسان‌ها همان‌طور که روز پیش از جنگ فوریه پراکنده شدند، در حال پراکنده شدن‌اند. گذر بعدیِ روشن و بی‌ابر حدود ۶ نوامبر پیش‌بینی می‌شود. سوم، بمب‌افکن‌ها: حضور بی-۲ یا بی-۵۲ در دیه‌گو گارسیا یا فیرفورد نشانه کارزاری طولانی‌تر از آن چیزی خواهد بود که وضعیت کنونی از آن پشتیبانی می‌کند. چهارم، دیپلمات‌ها: اگر دستور خروج اجباری فراتر از عربستان سعودی تمدید شود، یا گزارش شود سامانه پاتریوتِ منتقل‌شده از فورت بلیس در اسرائیل عملیاتی شده است، جدول زمانی فشرده‌تر خواهد شد.
ماهواره‌ها نیرویی را نشان می‌دهند که از جایی که ایران به آن ضربه زده عقب کشیده و به جایی پیش رفته که اسرائیل می‌تواند از آن محافظت کند، با سوخت‌رسان‌ها در جای خود و نیروهای تقویتی که هنوز در دریا هستند. این نیرو اکنون برای یک جنگ کوتاه آماده است و تا پایان نوامبر برای جنگی طولانی‌تر آماده خواهد بود. تهران این را هم می‌داند و به همین دلیل از واشینگتن می‌خواهد برود.
یادداشت روش: تصاویر، داده‌های نوریِ رنگ طبیعی با تفکیک ۱۰ متر است که میان اول اکتبر و اول نوامبر ۲۰۲۶، از ۴۳ تأسیسات آمریکایی و متحدان، از یونان تا پاکستان و از گرجستان تا دیه‌گو گارسیا، گردآوری و توسط میدل ایست فوروم (Middle East Forum) پردازش شده است. هر مکان میان آخرین گذرِ روشن و یک گذرِ پیشین مقایسه شد. هواپیماهای روی رمپ شمالی العدید به‌صورت اجسام تیره و فشرده ۲ تا ۲۰ پیکسلی در برابر سطح رمپ با آستانه ۳ سیگما شمارش و به‌صورت دیداری بررسی شدند. دامنه اعلام‌شده بازتاب آستانه‌های ۲٫۵ تا ۳٫۵ سیگما است. در تفکیک ۱۰ متر، هواپیماها به شکل ظاهر می‌شوند نه نوع، و جنگنده‌ها، پرتابگرها و خودروها زیر حد تفکیک قرار می‌گیرند. هواپیماهای خلیج سودا با چشم شناسایی شدند. ردیابی پرواز در ساعت ۱۹:۰۸ به وقت گرینویچ در اول نوامبر در ۱۰ مرکز منطقه‌ای انجام شد. موقعیت‌های دریایی همان‌هایی است که ردیاب ناوگان مؤسسه نیروی دریایی آمریکا در ۲۶ اکتبر گزارش کرده است. میدل ایست فوروم تصویری از کشتی‌ها در دریا ندارد. ارقام نیروها از مقام‌ها و ردیاب‌های منبع‌باز، در متن با ذکر منبع آمده است. اطلاعات تا ساعت ۱۹:۱۰ به وقت گرینویچ در اول نوامبر ۲۰۲۶ به‌روز است.
تحلیل‌های میدل ایست فوروم را با ایمیل دریافت کنید: مشترک خبرنامه شوید (به انگلیسی)