لغو تحریم‌های اریتره به شکست راهبردی آمریکا می‌انجامد
پیشبرد طرح نزدیکی به اسمره از سوی ترامپ، که مساد بولس پیشنهاد کرده، توهینی به آمریکایی‌های اتیوپیایی‌تبار و اریتره‌ای‌تبار نیز خواهد بود.
مایکل روبین در حوزه ایران، ترکیه و شاخ آفریقا تخصص دارد. کارنامه او شامل دوره‌ای به‌عنوان مقام وزارت دفاع آمریکا (پنتاگون) است؛ همراه با تجربه‌های میدانی در ایران، یمن و عراق و نیز تعاملاتی با طالبان پیش از 9/11. آقای روبین در حوزه آموزش نظامی نیز فعالیت داشته و به یگان‌های نیروی دریایی و تفنگداران دریایی ایالات متحده درباره منازعات منطقه‌ای و تروریسم تدریس کرده است. آثار علمی او شامل چند اثر شاخص است؛ از جمله «Dancing with the Devil» (رقص با شیطان) و «Eternal Iran» (ایران ابدی). روبین مدرک دکتری و کارشناسی ارشد خود را در رشته تاریخ و مدرک کارشناسی خود را در رشته زیست‌شناسی از دانشگاه ییل دریافت کرده است.
آدیس‌آبابا، اتیوپی، در ۲۳ آوریل ۲۰۲۶، وال استریت ژورنال فاش کرد که مساد بولس، فرستاده ویژه آمریکا، در پی برداشتن بخشی از تحریم‌های اریتره و حتی شاید عادی‌سازی روابط با منزوی‌ترین کشور آفریقا از نظر سیاسی و دیپلماتیک است. بنا بر گزارش‌ها، عبدالفتاح السیسی، رئیس‌جمهور مصر، میانجی این ابتکار بوده است. ابتکاری که شامل گفت‌وگوهای محرمانه میان اسیاس افورقی، دیکتاتور اریتره، و بولس در مصر می‌شد.
روی کاغذ، منطق راهبردی این کار قابل دفاع است: دریای سرخ آبراهی حیاتی برای تجارت است. اریتره ۸۴۰ مایل خط ساحلی دارد و همچنین مدعی مالکیت چند جزیره در آب‌های نزدیک خود است. ایران به‌طور فزاینده‌ای این آبراه را به چالش می‌کشد، نه‌تنها از رهگذر حضور حوثی‌ها در یمن، بلکه از طریق ژنرال عبدالفتاح البرهان، فرمانده نیروهای مسلح سودان، که ساحل دریای سرخ سودان را در کنترل دارد.
اما در واقعیت، این ایده یک فاجعه است. بولس ساده‌لوح است. سیسی تنها به یک دلیل امیدوار است میانجی نزدیکی آمریکا و اریتره شود: محاصره اتیوپی در چارچوب جنگ سردی محلی میان دو قدرت حوزه رود نیل. سیسی اگرچه به آزادی کشتیرانی در کانال سوئز اهمیت می‌دهد، اگر واقعاً دغدغه امنیت آمریکا را داشت، از البرهانِ نزدیک به حوثی‌ها حمایت نمی‌کرد.
کوشش برای اعاده حیثیت اسیاس شبیه آن است که یک نابینای قطع‌عضوشده مبتلا به سرطان و جذام را برای مبارزه‌ای حرفه‌ای مقابل قهرمان بوکس ۲۵ ساله انتخاب کنی. به هر حال، اسیاس ۸۰ ساله است. بنا بر گزارش‌ها دچار سکته‌های مغزی یا دیگر بحران‌های سلامتی شده است. جانشینی در توتالیترترین کشور آفریقا هم روشن نیست.
حتی اگر اسیاس دوام بیاورد، او به‌بدعهدی شهره است. او در مقاطع مختلف با اسرائیل و سپس ایران، با امارات متحده عربی و سپس قطر، با روسیه و اکنون شاید با ایالات متحده هم‌پیمان شده است. او به هر همسایه‌ای حمله کرده است، اتیوپی، جیبوتی، و سودان. در سال ۱۹۹۸، به نیروهای اریتره‌ای دستور داد به اتیوپی حمله کنند تا شهر مرزی مورد مناقشه بادمه را تصرف کنند. جنگی که شاید بیش از ۱۰۰,۰۰۰ کشته بر جای گذاشته باشد. اخیراً نیز به نیروهای مسلح سومالی آموزش داد و سپس آنان را وادار کرد از جانب او در اتیوپی بجنگند. بر پایه هر معیار عینی، اریتره همچنین یک دولت حامی تروریسم است. پنج سال پیش، وزارت خزانه‌داری آمریکا فیلیپوس ولده‌یوهانس، رئیس ستاد نیروهای دفاعی اریتره، را به سبب اقداماتش در تیگرای تحریم کرد.
اینکه دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، پیشنهاد بولس برای نزدیکی را پیش ببرد، همچنین توهینی به آمریکایی‌های اتیوپیایی و اریتره‌ای خواهد بود. اریتره اسیاس عملاً یک دولت برده‌دار است و مردمش زیر بار خدمت نظامی نامحدود و بدون مزد می‌روند. بسیاری از اتیوپیایی‌ها بستگانی دارند که در جنگ‌های آغازشده به دست اسیاس کشته شده‌اند یا به وحشت افتاده‌اند. در داخل ایالات متحده، دیپلمات‌های اریتره‌ای و نهادهای پوششی آنان جامعه مهاجران اریتره‌ای را زیر نظر می‌گیرند و از آنها باج می‌گیرند.
بولس درست می‌گوید که اریتره کشوری راهبردی است، اما راه بهتر آن است که الگوی ونزوئلا در اریتره به کار گرفته شود و اسیاس به پای میز عدالت کشانده شود. فهرست بلندی از کشورها مایل‌اند او را محاکمه کنند. اریتره‌ای‌های فعال در آنچه «انقلاب آبی» خوانده می‌شود، از همین حالا خود را برای روز پس از او آماده می‌کنند. آنان هیچ جاه‌طلبی ارضی ندارند و به‌طور طبیعی غرب‌گرا هستند. ترامپ و بولس باید بازی بلندمدت را دنبال کنند، نه آنکه روی دیکتاتوری قمار کنند که بارها خصومت با غرب، ناتوانی و ناصداقتی خود را نشان داده است.
تحلیل‌های میدل ایست فوروم را با ایمیل دریافت کنید: مشترک خبرنامه شوید (به انگلیسی)